دوره 12، شماره 1 - ( بهار 1399 )                   جلد 12 شماره 1 صفحات 102-98 | برگشت به فهرست نسخه ها

Ethics code: IR ZAUMS.REC.1396.032
Clinical trials code: IRCT20171109037340N1


XML English Abstract Print


1- متخصص بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران ، shahrambor@yahoo.com
2- متخصص بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران
3- دستیار تخصصی بیهوشی و مراقبتهای ویژه، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران
چکيده:   (3936 مشاهده)
مقدمه: بی حسی اسپاینال شایعترین روش بی حسی در سزارین است که بلوک قوی حسی وحرکتی ایجاد می کند. فنتانیل و سوفنتانیل از جمله داروهای مخدر استفاده شده اینتراتکال می باشند که هر کدام ضمن داشتن اثرات مفید عوارض مختلفی نیز بروز می دهند و همین نکته باعث عدم ایجاد اجماع نظر برای انتخاب مناسب ترین دارو و یا دوز انها شده است. در این مطالعه داروهای سوفنتانیل و فنتانیل با دارونما مقایسه شده اند.
 روش کار:  این مطالعه ی کارآزمایی بالینی 120 زن باردار کاندید عمل سزارین انتخابی با سن بین 18تا30 سال انتخاب شدند. پس از اخذ رضایت آگاهانه به طور تصادفی در سه گروه 40 نفره تحت بررسی قرار گرفتند. گروه ها شامل بوپیواکایین به علاوه ۲۰ میکروگرم فنتانیل، یا ۲.۵ میکروگرم سوفنتانیل یا 5/0 سی سی نرمال سالین بودند.  مدت و کیفیت بی دردی، ضربان قلب، فشار خون و عوارض جانبی شامل  استفراغ ،خارش و لرز ثبت شد.
یافته ها:  میانگین  سنی بیماران 1/5±1/29 بود (75/0=P) .میانگین مدت بی دردی در دو گروه فنتانیل و سوفنتانیل بیشتر از گروه دارو نما بود (008/0P=) .  کیفیت بی دردی در سه گروه تفاوت آماری معنی داری نداشت (68/0=P) . در بررسی عوارض به طور معنی داری تهوع در گروه فنتانیل بیشتر از سایر گروهها بود (021/0=P) .همچنین میزان خارش در گروه بوپیواکایین به طور معنی داری کمتر از دو گروه دیگر بود(018/0=P).
نتیجه‌گیری:  طبق نتایج این پژوهش، استفاده از داروی سوفنتانیل باعث افزایش مدت بی دردی می گردد و از طرفی عوارض آن کمتر از فنتانیل بود، در نتیجه در مواردی چون سزارین انتخابی می توان از این دارو برای افزایش مدت بلوک عصبی استفاده نمود.
واژه‌های کلیدی: فنتانیل، سوفنتانیل، اینتراتکال
متن کامل [PDF 1529 kb]   (2038 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: علوم پایه
دریافت: 1398/11/28 | پذیرش: 1399/2/20 | انتشار: 1399/3/31

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.