دوره 15، شماره 1 - ( بهار 1402 )
جلد 15 شماره 1 صفحات 51-43 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم تشریح، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
2- استادیار، گروه علوم تشریح، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ،bojnordim@yahoo.com
3- استادیار، گروه بیوتکنولوژی، دانشکده فناوریهای نوین پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
4- دانشیار، گروه علوم تشریح، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
5- کارشناس، گروه علوم تشریح، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
2- استادیار، گروه علوم تشریح، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران ،
3- استادیار، گروه بیوتکنولوژی، دانشکده فناوریهای نوین پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
4- دانشیار، گروه علوم تشریح، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
5- کارشناس، گروه علوم تشریح، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران
چکيده: (1666 مشاهده)
مقدمه: مولتیپل اسکلروزیس با تخریب میلین آکسونها و نقائص حسی و حرکتی همراه است. یکی از روشهای جدید برای درمان این بیماری، پیوند سلولهای بنیادی است. در تحقیق حاضر، سلولهای بنیادی پرتوان القایی به موش صحرایی مدل اماس پیوند شد و نقش آنها در میلینسازی بررسی شد.
روش کار: سلولهای بنیادی پرتوان القایی (iPSCs) در محیط مناسب کشت داده شدند. در مرحله درونتنی، از 24 رأس موش صحرایی نر در محدوده وزنی 180 تا 200 گرم استفاده شد. برای القای مدل دمیلیناسیون، از رژیم خوراکی کوپریزون 2/0 درصد استفاده شد. 6 هفته پس از ایجاد مدل دمیلینیشن، سلولهای تمایزیافته به موش پیوند شد. 6 هفته پس از پیوند سلول، بررسیهای بافتشناسی در محل ضایعه انجام شد. همچنین، علائم بالینی با استفاده از تستهای رفتاری BBB و Footprint بررسی شد.
یافتهها: نتایج مطالعات درونتنی نشان داد که پس از رنگآمیزی بافتی اختصاصی میلین، رژیم کوپریزون منجر به القای نواحی دمیلینه در بافت مغز، 6 هفته بعد از رژیم کوپریزون شد. ارزیابی تمایز سلولهای جایگزینشده در بخش آسیبدیده مغز، پس از پیوند، با بیان آنتیبادی PLP تأیید شد. نتایج تست Footprint نشان داد که عملکرد حرکتی پنجههای پای جانوران در مقایسه با گروه کنترل بهبود یافته است و تستهای رفتاری BBB، بهبود علائم را در گروههای تجربی دریافتکننده سلول، نشان دادند.
نتیجهگیری: پیوند سلولهای بنیادی پرتوان القایی انسانی به موش صحرایی مدل دمیلینیشن، منجر به بهبود عملکرد حرکتی حیوان میشود.
روش کار: سلولهای بنیادی پرتوان القایی (iPSCs) در محیط مناسب کشت داده شدند. در مرحله درونتنی، از 24 رأس موش صحرایی نر در محدوده وزنی 180 تا 200 گرم استفاده شد. برای القای مدل دمیلیناسیون، از رژیم خوراکی کوپریزون 2/0 درصد استفاده شد. 6 هفته پس از ایجاد مدل دمیلینیشن، سلولهای تمایزیافته به موش پیوند شد. 6 هفته پس از پیوند سلول، بررسیهای بافتشناسی در محل ضایعه انجام شد. همچنین، علائم بالینی با استفاده از تستهای رفتاری BBB و Footprint بررسی شد.
یافتهها: نتایج مطالعات درونتنی نشان داد که پس از رنگآمیزی بافتی اختصاصی میلین، رژیم کوپریزون منجر به القای نواحی دمیلینه در بافت مغز، 6 هفته بعد از رژیم کوپریزون شد. ارزیابی تمایز سلولهای جایگزینشده در بخش آسیبدیده مغز، پس از پیوند، با بیان آنتیبادی PLP تأیید شد. نتایج تست Footprint نشان داد که عملکرد حرکتی پنجههای پای جانوران در مقایسه با گروه کنترل بهبود یافته است و تستهای رفتاری BBB، بهبود علائم را در گروههای تجربی دریافتکننده سلول، نشان دادند.
نتیجهگیری: پیوند سلولهای بنیادی پرتوان القایی انسانی به موش صحرایی مدل دمیلینیشن، منجر به بهبود عملکرد حرکتی حیوان میشود.
واژههای کلیدی: پیوند سلولی، سلولهای بنیادی پرتوان القایی، مدل دمیلینیشن، مولتیپل اسکلروزیس، میلینسازی
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
علوم پایه
دریافت: 1401/8/14 | پذیرش: 1401/11/1 | انتشار: 1402/3/6
دریافت: 1401/8/14 | پذیرش: 1401/11/1 | انتشار: 1402/3/6
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |