دوره 15، شماره 1 - ( بهار 1402 )
جلد 15 شماره 1 صفحات 105-97 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.NKUMS.REC.1398.122
Clinical trials code: IRCT20221011056146N1
مرضیه سیدی1 
، افسانه گرشاد*2 ، علی دلشاد نوقابی3 ، میترا هاشمی4
، افسانه گرشاد*2 ، علی دلشاد نوقابی3 ، میترا هاشمی4
1- مربی، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران
2- دانشجوی کارشناسی ارشد پرستاری سالمندی، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران ،garshadafsaneh12@gmail.com
3- استادیار، مرکز تحقیقات توسعه اجتماعی و ارتقای سلامت، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران
4- کارشناس ارشد آمار، معاونت تحقیقات و فناوری، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران
2- دانشجوی کارشناسی ارشد پرستاری سالمندی، گروه پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران ،
3- استادیار، مرکز تحقیقات توسعه اجتماعی و ارتقای سلامت، دانشگاه علوم پزشکی گناباد، گناباد، ایران
4- کارشناس ارشد آمار، معاونت تحقیقات و فناوری، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران
چکيده: (1919 مشاهده)
مقدمه: تبعیت دارویی و غذایی شامل مصرف دقیق دارو و رعایت رژیم غذایی مطابق با توصیههای کارکنان سلامت است که منجر به حفظ و ارتقای سلامت سالمندان میشود. این مطالعه با هدف تأثیر آموزش خودمدیریتی بهشیوه برگشتی، بر تبعیت دارویی و غذایی سالمندان مبتلا به دیابت نوع 2 در مراکز خدمات جامع سلامت منتخب شهر مشهد انجام شد.
روش کار: این مطالعه تجربی، روی 104 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد که بهشیوه تصادفی، به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. در گروه مداخله، آموزش خودمدیریتی بهروش آموزش برگشتی و در گروه کنترل، آموزشهای روتین ارائه شد. برای جمعآوری اطلاعات، پرسشنامه تبعیت دارویی موریسکی و پرسشنامه تبعیت غذایی میداس قبل و بعد از مداخله تکمیل شد. دادهها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS نسخه 20 و آزمونهای آماری کای اسکوئر، فیشر، تی مستقل و تی زوجی تحلیل شد.
یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که میانگین نمرات تبعیت دارویی و تبعیت غذایی در دو گروه، قبل از مداخله تفاوت معنیداری نداشته است (05/0<P)، اما بعد از مداخله، تبعیت دارویی و تبعیت غذایی گروه مداخله نسبت به گروه کنترل، بهطور معنیداری افزایش یافت (05/0>P).
نتیجهگیری: استفاده از آموزش خودمدیریتی بهشیوه برگشتی، بهعنوان یک روش مؤثر در افزایش تبعیت دارویی و تبعیت غذایی سالمندان مبتلا به دیابت نوع 2 پیشنهاد میشود.
روش کار: این مطالعه تجربی، روی 104 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 انجام شد که بهشیوه تصادفی، به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. در گروه مداخله، آموزش خودمدیریتی بهروش آموزش برگشتی و در گروه کنترل، آموزشهای روتین ارائه شد. برای جمعآوری اطلاعات، پرسشنامه تبعیت دارویی موریسکی و پرسشنامه تبعیت غذایی میداس قبل و بعد از مداخله تکمیل شد. دادهها با استفاده از نرمافزار آماری SPSS نسخه 20 و آزمونهای آماری کای اسکوئر، فیشر، تی مستقل و تی زوجی تحلیل شد.
یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که میانگین نمرات تبعیت دارویی و تبعیت غذایی در دو گروه، قبل از مداخله تفاوت معنیداری نداشته است (05/0<P)، اما بعد از مداخله، تبعیت دارویی و تبعیت غذایی گروه مداخله نسبت به گروه کنترل، بهطور معنیداری افزایش یافت (05/0>P).
نتیجهگیری: استفاده از آموزش خودمدیریتی بهشیوه برگشتی، بهعنوان یک روش مؤثر در افزایش تبعیت دارویی و تبعیت غذایی سالمندان مبتلا به دیابت نوع 2 پیشنهاد میشود.
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
علوم پایه
دریافت: 1401/3/31 | پذیرش: 1401/10/11 | انتشار: 1402/3/6
دریافت: 1401/3/31 | پذیرش: 1401/10/11 | انتشار: 1402/3/6
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |