دوره 18، شماره 1 - ( بهار 1405 )                   جلد 18 شماره 1 صفحات 68-59 | برگشت به فهرست نسخه ها

Ethics code: IR.NKUMS.AEC.1402.005


XML English Abstract Print


1- مرکز تحقیقات فرآورده های طبیعی و گیاهان دارویی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران ، farzaneh.shakeri99@gmail.com
2- دانشکدۀ پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی، بجنورد، ایران
چکيده:   (400 مشاهده)
مقدمه: گیـاه درمنۀ دشتی از خانوادۀ کاسنی است که به‌طور سنتی به‌عنوان ضدعفونی‌کنندۀ طبیعی، مسکن، ضدالتهاب و در درمان مشکلاتی مانند سوءهاضمه، تب، سردرد و التیام زخم‌ها استفاده می‏شود. هدف این مطالعه بررسی اثرات ضداضطرابی عصارۀ متانولی درمنۀ دشتی در موش‌های صحرایی بود.
مواد و روش‏ها:در این مطالعۀ آزمایشی، موش‌های نر به شش گروه تقسیم شدند: گروه کنترل، سه گروه درمانی با دوزهای ۱۰۰، ۲۰۰ و ۴۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم از عصاره، گروه دریافت‌کننده ۴۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم عصاره به‌همراه فلومازنیل و گروه دریافت‌کنندۀ دیازپام. رفتار اضطرابی با استفاده از دستگاه ماز صلیبی‏شکل اندازه‌گیری شد که یک آزمون استاندارد رفتاری برای سنجش اضطراب در جوندگان است. داده‌ها با نرم‌افزار Instat نسخۀ 3.1 تحلیل و سطح معناداری 05/0>P در نظر گرفته شد. ملاحظات اخلاقی نیز رعایت شد.
یافته‏ ها: نتایج نشان داد دیازپام و دوز بالای ۴۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم عصاره، به‌طور معناداری تعداد ورود و زمان حضور در بازوهای باز را افزایش داده و زمان حضور در بازوهای بسته را کاهش دادند که نشان‌دهندۀ کاهش اضطراب است. همچنین، مصرف فلومازنیل به‌همراه عصاره اثرات ضداضطرابی را کاهش داد.
نتیجه‏ گیری: نتایج مطالعۀ حاضر نشان داد که درمان با عصارۀ متانولی گیاه درمنۀ دشتی به‏خصوص 2 دوز بالای آن به‏طور معنی‌داری شاخص‌های اضطراب را تحت‏تأثیر قرار داده است. همچنین، ازآنجاکه فلومازنیل، آنتاگونیست گیرنده‌های بنزودیازپینی است، با توجه به نتایج اینچنین برمی‌آید که عصارۀ متانولی گیاه درمنۀ دشتی، اثرات ضداضطرابی خود را از طریق گیرنده‌های بنزودیازپینی اعمال می‌کند.

 
متن کامل [PDF 1641 kb]   (140 دریافت)    
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی | موضوع مقاله: علوم پایه
دریافت: 1404/7/26 | پذیرش: 1404/9/26 | انتشار: 1405/1/9

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.