دوره 18، شماره 2 - ( تابستان 1405 )
جلد 18 شماره 2 صفحات 91-82 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.A.REC.1404.049
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Mehraban N, Rezaie A M. The Effectiveness of Schema Therapy on Fear of Intimacy, Emotional Security, and Avoidant Coping Styles in Women with Insecure Attachment. North Khorasan University of Medical Sciences 2026; 18 (2) :82-91
URL: http://journal.nkums.ac.ir/article-1-3387-fa.html
URL: http://journal.nkums.ac.ir/article-1-3387-fa.html
مهربان نوشین، رضایی علی محمد. اثربخشی طرحوارهدرمانی بر ترس از صمیمیت، امنیت هیجانی و سبکهای مقابلهای اجتناب در زنان دارای دلبستگی ناایمن. مجله دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی. 1405; 18 (2) :82-91
1- گروه روانشناسی، واحد ارسنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، ارسنجان، ایران
2- گروه روانشناسی، واحد ارسنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، ارسنجان، ایران ،samane3677s@gmail.com
2- گروه روانشناسی، واحد ارسنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، ارسنجان، ایران ،
چکيده: (38 مشاهده)
مقدمه: اضطراب و ترس از صمیمیت یکی از چالشهای عمده در روابط عاطفی، بهویژه برای زنان دارای دلبستگی ناایمن، است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخله مبتنیبر طرحوارهدرمانی در کاهش ترس از صمیمیت، افزایش امنیت هیجانی و کاهش سبکهای اجتنابی در زنان دارای دلبستگی ناایمن بود.
روش کار: روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون ـ پسآزمون با یک گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمام زنان مراجعهکننده به کلینیکهای مشاوره شهر بوشهر در سال 1404 به تعداد 360 نفر بود. تعداد نمونه پژوهش سی نفر از زنان مذکور بود که به شیوه نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و بهصورت تصادفی و براساس قرعهکشی در دو گروه آزمایش (پانزده نفر) و گروه کنترل (پانزده نفر)، با لحاظ ملاکهای ورود به پژوهش، قرار گرفتند. گروه آزمایش هشت جلسه 120 دقیقهای بسته آموزشی طرحوارهدرمانی یانگ و همکاران را دریافت کردند و گروه کنترل در هیچ جلسه و مداخلهای شرکت نکردند. هر دو گروه قبل و بعد از اجرای مداخله پرسشنامههای صمیمیت زناشویی تامپسون و والکر، پرسشنامه امنیت روانی ـ هیجانی مازلو و پرسشنامه سبکهای دلبستگی بزرگسالان سیمپسون را تکمیل کردند. دادهها با آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون معناداری بالینی با نرمافزار SPSS-26 تجزیهوتحلیل شدند.
یافتهها: در مرحله پسآزمون و همچنین در مرحله پیگیری، بین آزمودنیهایی که تحت مداخله طرحوارهدرمانی قرار گرفتند، در مقایسه با گروه کنترل، تفاوت معنیداری وجود داشت (05/0P≤). میزان تأثیر ترس از صمیمیت، امنیت هیجانی و سبکهای مقابلهای اجتناب بهترتیب 35/0 و 33/0 و 40/0 بود.
نتیجهگیری: مداخله مبتنیبر طرحوارهدرمانی در کاهش ترس از صمیمیت، افزایش امنیت هیجانی و کاهش سبکهای اجتنابی در زنان دارای دلبستگی ناایمن تأثیرگذار است.
روش کار: روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون ـ پسآزمون با یک گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمام زنان مراجعهکننده به کلینیکهای مشاوره شهر بوشهر در سال 1404 به تعداد 360 نفر بود. تعداد نمونه پژوهش سی نفر از زنان مذکور بود که به شیوه نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و بهصورت تصادفی و براساس قرعهکشی در دو گروه آزمایش (پانزده نفر) و گروه کنترل (پانزده نفر)، با لحاظ ملاکهای ورود به پژوهش، قرار گرفتند. گروه آزمایش هشت جلسه 120 دقیقهای بسته آموزشی طرحوارهدرمانی یانگ و همکاران را دریافت کردند و گروه کنترل در هیچ جلسه و مداخلهای شرکت نکردند. هر دو گروه قبل و بعد از اجرای مداخله پرسشنامههای صمیمیت زناشویی تامپسون و والکر، پرسشنامه امنیت روانی ـ هیجانی مازلو و پرسشنامه سبکهای دلبستگی بزرگسالان سیمپسون را تکمیل کردند. دادهها با آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون معناداری بالینی با نرمافزار SPSS-26 تجزیهوتحلیل شدند.
یافتهها: در مرحله پسآزمون و همچنین در مرحله پیگیری، بین آزمودنیهایی که تحت مداخله طرحوارهدرمانی قرار گرفتند، در مقایسه با گروه کنترل، تفاوت معنیداری وجود داشت (05/0P≤). میزان تأثیر ترس از صمیمیت، امنیت هیجانی و سبکهای مقابلهای اجتناب بهترتیب 35/0 و 33/0 و 40/0 بود.
نتیجهگیری: مداخله مبتنیبر طرحوارهدرمانی در کاهش ترس از صمیمیت، افزایش امنیت هیجانی و کاهش سبکهای اجتنابی در زنان دارای دلبستگی ناایمن تأثیرگذار است.
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
علوم پایه
دریافت: 1404/8/15 | پذیرش: 1404/10/3 | انتشار: 1405/4/10
دریافت: 1404/8/15 | پذیرش: 1404/10/3 | انتشار: 1405/4/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
