دوره 18، شماره 3 - ( پاییز 1405 )
جلد 18 شماره 3 صفحات 116-108 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.BIRJAND.REC.1403.029
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Khademi M, Ghanbari Hashem Abadi B A, Shahaibizadeh F. Effectiveness of Schema Therapy and Acceptance and Commitment Therapy in Reducing Spiritual Distress among Women with Breast Cancer: A Quasi-Experimental Study in Mashhad. nkums 2026; 18 (3) :108-116
URL: http://journal.nkums.ac.ir/article-1-3433-fa.html
URL: http://journal.nkums.ac.ir/article-1-3433-fa.html
خادمی مهرنوش، قنبری هاشم آبادی بهرامعلی، شهابی زاده فاطمه. مقایسۀ اثربخشی طرحوارهدرمانی و درمان مبتنیبر پذیرش و تعهد بر کاهش پریشانی معنوی در زنان مبتلا به سرطان پستان: مطالعۀ نیمه آزمایشی در مشهد. مجله دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی. 1405; 18 (3) :108-116
1- دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران
2- استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران ،ghanbarih@um.ac.ir
3- دانشیار، گروه روانشناسی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران
2- استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران ،
3- دانشیار، گروه روانشناسی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران
چکيده: (30 مشاهده)
مقدمه: پریشانی معنوی یکی از پیامدهای شایع بیماریهای مزمن و تهدیدکنندۀ حیات است که در جوامع مذهبی و در شرایط بحرانهای جمعی میتواند شدت و پیچیدگی بیشتری پیدا کند. ازاینرو، شناسایی و تبیین کارآمدی مداخلات رواندرمانی در کاهش این نوع پریشانی اهمیت کاربردی ویژهای دارند. هدف پژوهش حاضر، مقایسۀ اثربخشی درمان مبتنیبر پذیرش و تعهد و طرحوارهدرمانی در کاهش پریشانی معنوی در زنان مبتلا به سرطان پستان بود.
روش کار: این پژوهش بهصورت نیمهآزمایشی و با طرح پیشآزمون–پسآزمون همراه با پیگیری دوماهه و گروه کنترل انجام شد. جامعۀ پژوهش شامل زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعهکننده به مراکز درمانی شهر مشهد بود که از میان آنان 43 نفر بهروش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و سپس بهطور تصادفی در دو گروه درمانی و یک گروه کنترل تخصیص داده شدند. مداخلات درمانی بهصورت گروهی و طی 10 جلسۀ 90دقیقهای اجرا گردید. ابزار جمعآوری دادهها مقیاس پریشانی معنوی بود. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرمافزار SPSS نسخۀ 25 مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: نتایج نشان داد هر دو مداخله در مقایسه با گروه کنترل موجب کاهش معنادار پریشانی معنوی شدند (001/0P<، 819/0= η²، 25/88F=)؛ نتایج آزمون تعقیبی نشان داد هر دو درمان در کاهش پریشانی معنوی مؤثر بودند، با اینحال، اندازۀ اثر طرحوارهدرمانی (9/1=d) در مقایسه با درمان مبتنیبر پذیرش و تعهد (07/1=d) بزرگتر بود. تفاوت معناداری بین نمرات پسآزمون و پیگیری مشاهده نشد (05/0<P) که بیانگر پایداری اثر درمانها در طول زمان است.
نتیجهگیری: یافتههای پژوهش نشان میدهند هر دو مداخلۀ درمانی میتوانند در کاهش پریشانی معنوی زنان مبتلا به سرطان پستان مؤثر باشند، بااینحال طرحوارهدرمانی ممکن است اثر بیشتری در کاهش این نوع پریشانی داشته باشد. این نتایج میتواند در طراحی مداخلات روانشناختی متناسب با شرایط فردی و فرهنگی بیماران مبتلا به سرطان پستان مورد توجه قرار گیرد.
روش کار: این پژوهش بهصورت نیمهآزمایشی و با طرح پیشآزمون–پسآزمون همراه با پیگیری دوماهه و گروه کنترل انجام شد. جامعۀ پژوهش شامل زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعهکننده به مراکز درمانی شهر مشهد بود که از میان آنان 43 نفر بهروش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و سپس بهطور تصادفی در دو گروه درمانی و یک گروه کنترل تخصیص داده شدند. مداخلات درمانی بهصورت گروهی و طی 10 جلسۀ 90دقیقهای اجرا گردید. ابزار جمعآوری دادهها مقیاس پریشانی معنوی بود. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرمافزار SPSS نسخۀ 25 مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: نتایج نشان داد هر دو مداخله در مقایسه با گروه کنترل موجب کاهش معنادار پریشانی معنوی شدند (001/0P<، 819/0= η²، 25/88F=)؛ نتایج آزمون تعقیبی نشان داد هر دو درمان در کاهش پریشانی معنوی مؤثر بودند، با اینحال، اندازۀ اثر طرحوارهدرمانی (9/1=d) در مقایسه با درمان مبتنیبر پذیرش و تعهد (07/1=d) بزرگتر بود. تفاوت معناداری بین نمرات پسآزمون و پیگیری مشاهده نشد (05/0<P) که بیانگر پایداری اثر درمانها در طول زمان است.
نتیجهگیری: یافتههای پژوهش نشان میدهند هر دو مداخلۀ درمانی میتوانند در کاهش پریشانی معنوی زنان مبتلا به سرطان پستان مؤثر باشند، بااینحال طرحوارهدرمانی ممکن است اثر بیشتری در کاهش این نوع پریشانی داشته باشد. این نتایج میتواند در طراحی مداخلات روانشناختی متناسب با شرایط فردی و فرهنگی بیماران مبتلا به سرطان پستان مورد توجه قرار گیرد.
نوع مطالعه: مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
علوم پایه
دریافت: 1405/1/27 | پذیرش: 1405/4/22 | انتشار: 1405/7/7
دریافت: 1405/1/27 | پذیرش: 1405/4/22 | انتشار: 1405/7/7
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
